free web hit counter

جدیدترین مصاحبه فریده سپاه منصور

مجموعه: مصاحبه, مصاحبه بازیگران تعداد بازدید: 793
جدیدترین مصاحبه فریده سپاه منصور

فریده سپاه منصور ، بازیگر زن معروف سینما و تلویزیون که کارهای بسیار درخشانی را در کارنامه خود دارد و در آخرین اثر سینمایی اش با نام پدر آن دیگری هم به زیبایی نقش خود را بازی کرده بود درباره سینما و بازیگر مصاحبه ای انجام داد.

فریده سپاه‌ منصور ؛ بازیگر تئاتر ، سینما و تلویزیون شناخته شده‌ تر از آن است که نیاز به معرفی داشته باشد. او که در هر سه رسانه، نقش‌هایی جذاب و به‌یاد ماندنی ایفا کرده است در ذهن هر مخاطبی با یکی از شخصیت‌هایش به‌یاد می‌آید. سپاه‌منصور این روزها با نمایش «همسایه آقا» به نویسندگی و کارگردانی حسین کیانی روی صحنه است. این بازیگر پیشکسوت در «همسایه آقا» نقش قافله‌باجی، مادر حجت، محرم و کبوتر و همسر حبیب‌اله را ایفا می‌کند. دیگران بازیگران این نمایش به ترتیب حضور روی صحنه علیرضا آرا، حبیب دهقان‌نسب، رویا میرعلمی، شهرام حقیقت‌دوست، خاطره اسدی، امیررضا دلاوری و مهدی پاکدل هستند. این نمایش که پیش از این نیز در سال ۸۵ تنها ۱۷ شب در مجموعه تئاترشهر روی صحنه بود این‌بار و پس از ۱۰ سال در تماشاخانه باران اجرا می‌شود. آنچه در ادامه می‌خوانید گفت‌وگویی است با فریده سپاه‌منصور که از نمایش «همسایه آقا»، نظرش در مورد بازتولید آثار نمایشی و دلایل گزیده‌کاریش در عرصه تئاتر، سینما و تلویزیون می‌گوید.

شما در تمرینات نمایش «مرگ در حمام بنفش» که مجوز نگرفتنش یک‌بار منجر به روی صحنه رفتن بازتولید «مضحکه شبیه قتل» و این‌بار بازتولید «همسایه آقا» شد حضور داشتید؟

حسین کیانی سال گذشته برای تمرین «مرگ در حمام بنفش» از من دعوت کرد اما به دلیل حضور در سریال «دردسرهای عظیم ۲» به‌شدت خسته بودم. «دردسرهای عظیم ۲» ادامه مجموعه تلویزیونی «دردسرهای عظیم ۱» بود که سری اول آن در تابستان ۱۳۹۳ و سری دوم در رمضان ۱۳۹۴ از شبکه سه سیما پخش شد و من نقش محترم خانم را در آن بازی می‌کردم.

زمانی‌که آن سریال تمام شد آن‌ قدر خسته بودم و در کمال تواضع برای رسیدن به آن نقش آن‌قدر متحمل فشار شدم که آمادگی حضور در اثر دیگری را نداشتم. بجز نمایش «مرگ در حمام بنفش» چند پیشنهاد دیگر هم برای بازی در تئاتر داشتم که اگر قصد کار کردن داشتم حتما با حسین کیانی کار می‌کردم، اما عذرخواهی کردم. همان‌طور که می‌دانید آن زمان نیز «مرگ در حمام بنفش» به سرانجام نرسید و بازتولید «مضحکه شبیه قتل» جایگزین آن شد که در شهریور و مهرماه ۹۴ در سالن اصلی مجموعه تئاترشهر و سپس از بهمن ۹۴ تا اردیبهشت ۹۵ در تماشاخانه باران روی صحنه رفت و این‌بار نیز منجر به بازتولید «همسایه آقا» شد که من برای این دور از تمرینات در سال ۹۵ دعوت نشدم و حسین کیانی برای «همسایه آقا» به سراغم آمد.

می‌ دانیم که «همسایه آقا» سال ۸۵ در سالن چهارسو مجموعه تئاتر شهر روی صحنه رفت. بعد از گذشت ۱۰ سال زاویه دیدتان چه میزان نسبت به این نمایش و نقش قافله‌ باجی تغییر کرده است؟

من نسبت به سال ۸۵ ، ۱۰ سال به تجربه‌ام افزوده شده است و هر چقدر هم که می‌خواستم مانند ۱۰ سال پیش بازی کنم نمی‌توانستم. درست مانند کتابی که امسال می‌خوانید و ۱۰ سال بعد دوباره به آن رجوع می‌کنید و گاهی اوقات احساس می‌کنید که اصلا آن کتاب را نخوانده‌اید و از خود می‌پرسید من چطور این کتاب را خوانده‌ام و متوجه این حرفش نشده‌ ام. این نکته در مورد بازی در نمایشی که پس از ۱۰ سال دوباره روی صحنه رفته است نیز صدق می‌کند و من بارها و بارها با خود می‌گویم که الان دریافت بهتری نسبت به قافله‌باجی دارم. اگر بخواهم این‌گونه مقایسه کنم باید بگویم که ۱۰ سال پیش اصلا قافله‌باجی را نمی‌شناختم در حالی‌که حتما می‌شناختم اما به اندازه دانش پنجاه‌ونه سالگیم. سال ۸۵ من پنجاه‌ و نه ساله بودم و اکنون شصت‌ونه ساله. آن زمان با دریافت‌ ها ، تجارب و آگاهی یک بازیگر پنجاه‌ و نه ساله به «همسایه آقا» و قافله‌ باجی نگاه می‌ کردم و اکنون با تجربه‌ های یک بازیگر شصت‌ و نه ساله.

نظر فریده سپاه‌ منصور در مورد باز تولید آثار نمایشی چیست؟ قطعا بازتولید موافقان و مخالفانی دارد و مخالفانش آن را ناشی از خشکیده شدن چشمه توانایی‌های یک هنرمند در مقام نویسنده و کارگردان می‌دانند.

من هیچ مخالفتی با بازتولید ندارم. مشخصا در مورد نمایش «همسایه آقا» باید بدانید که ما با این نمایش در سال ۸۵ فقط ۱۷ روز روی صحنه بودیم و پس از چیزی حدود دو هفته اجرا، نمایش جمع شد. طبیعی است که آن زمان خستگی دوران تمرین در تن همه ما ماند و حظی را که باید از اجرا می‌بردیم، نبردیم. می‌توان گفت «همسایه آقا» در سال ۸۵ نیمه تمام باقی ماند و خیلی از کسانی‌ که می‌خواستند این نمایش را ببینند، نتوانستند به تماشای آن بنشینند.

در مقابل این صحبت شما که می‌گویید مخالفان بازتولید، این اتفاق را ناشی از خشکیده شدن چشمه توانایی‌های یک هنرمند در مقام نویسنده و کارگردان می‌دانند، می‌توان گفت چرا به این نکته نمی‌اندیشید که آن هنرمند متن‌های خوب و جدید دیگری هم دارد اما نتوانسته است برای روی صحنه بردن آن‌ها مجوز بگیرد! نمی‌توان از یک هنرمند توقع داشت که در صورت مجوز نگرفتن آثار جدیدش، دست روی دست بگذارد و بنشیند در نتیجه ناچار می‌شود مجددا به سراغ آثار قدیمیش برود.

در حوزه تئاتر چطور؟ آیا پیشنهادهایی داشته‌اید که به روی صحنه رفتن ترغیبتان کند؟

من در مورد نمایشنامه به‌عنوان اصل و اساس و پایه یک اثر نمایشی بسیار سختگیر هستم. معتقدم آثار کسانی همچون حسین کیانی، کوروش نریمانی و محمد یعقوبی، به معنای خاص کلمه نمایشنامه‌هایی با چهارچوب درست و محکم دارند. قطعا نمایشنامه تعریفی مشخص دارد. اگر متنی حرفی برای گفتن داشته باشد و این حرف را در چهارچوبی قدرتمند بیان کند، حضور در آن‌را امتحان خواهم کرد. متاسفم که تعداد این‌گونه پیشنهادات در حوزه تئاتر کم است.

جدیدترین مصاحبه فریده سپاه منصور

مصاحبه فریده سپاه منصور

بسیاری از متن‌ هایی که به من پیشنهاد می‌شوند را نمی‌توانم نمایشنامه بدانم. در سال ۸۵ که حسین کیانی برای «همسایه آقا» از من دعوت کرد، بعد از خواندن نمایشنامه با خود گفتم این همان چیزی است که می‌خواهم. مشخصا آن چه مرا جذب این متن کرد این بود که ماجرا و اتفاقات از طریق پاسکاری دیالوگ بین بازیگران پیش می‌رفت و این‌گونه نبود که هر بازیگر راه خودش را برود و داستان خودش را تعریف کند. این نوع از سبک نمایشنامه‌های ایرانی، ژانر مورد علاقه من است. در واقع نمایشنامه‌ای را که به دنبال آن می‌گشتم در «همسایه آقا» یافتم.

اکنون و پس از گذشت ۱۰ سال، همچنان قافله‌ باجی را به‌عنوان یک شخصیت دوست دارید؟

۱۰ سال پیش احساس نزدیکی الان را با این شخصیت نمی‌کردم. آن زمان نیز نمونه‌هایی از چنین شخصیتی را در اطراف خود می‌دیدم اما پس از پایان نمایش با دقت بیشتری به این‌گونه از زنان نگریستم. دلم برای قافله‌باجی می‌سوزد. زنانی که به‌خاطر تصوراتی خرافاتی هم زندگی خودشان و هم زندگی فرزندانشان را به باد می‌دهند، ترحم مرا برمی‌انگیزند.

همزمان با «همسایه آقا» در اثر دیگری هم حضور دارید؟

خیر. من اساسا هنگامی‌که درگیر یک اثر هستم تمایلی به حضور در کار دیگری ندارم. درواقع دوست ندارم انرژی ام بین چند کار تقسیم کنم. این مورد چه در مورد تئاتر، چه کارهای سینمایی و تلویزیونی صدق می‌کند.

افزایش تعداد بازیگران گزیده‌ کار می‌تواند به ارتقای سطح کیفی آثار کمک کند؟

من همواره گزیده‌کار بوده‌ام. خیلی وقت‌ها دوست داشته‌ام از این حالت بیرون بیایم، چون گاهی شرایط زندگیم به گونه‌ای پیش می‌رفت که در تنگنای مالی قرار می‌گرفتم اما نمی‌توانستم از این گزیده‌کاری دست بکشم. زیرا معتقدم ما علاوه بر این‌که در قبال خود مسئولیم، مسئول نسل جوان هم هستیم. من اگر قرار باشد به بهانه گذران زندگی در شرایط مالی بهتر، هر پیشنهاد بازی را قبول کنم، به هنرمندان نسل بعد از خودم چه چیزی یاد داده‌ام؟! اگر تعداد بازیگران گزیده‌کار زیاد شود، آن وقت نویسندگان هم مجبور می‌شوند متن‌های بهتری بنویسند، کارگردانان و تهیه‌کنندگان هم باالطبع ناچار می‌شوند کارهای بهتری تولید کنند. کسانی‌ هم که فیلمنامه‌ها را می‌خوانند و برای ساخته شدن آن‌ها مجوز صادر می‌کنند و متاسفانه مانند سری‌دوزی از هر سریالی که موفق عمل می‌کند سری‌های دو و سه و چهار و پنج می‌سازند کمی حواسشان را جمع می‌کنند.

من امیدوارم بتوانیم به سمتی حرکت کنیم که بازیگران، حضور در هر کاری را قبول نکنند. طبیعتا همه باید زندگی‌مان بگذرد اما این گذران زندگی به چه قیمتی است؟! گمان می‌کنم همه این اتفاقات، زنجیره‌ای به‌هم پیوسته است. اگر ما بازیگران هر کاری را قبول نکنیم طبیعتا سازندگان نیز ناچار می‌شوند سطح کار خود را ارتقاء دهند.

پیشنهاد ما :

مطالب مرتبط

نظر شما !!!

نظر شما برای “جدیدترین مصاحبه فریده سپاه منصور”